...ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες ήταν μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες του 21ου αιώνα..,δεν είχε διστάσει να αποκαλέσει τον Μπους «κ. Κίνδυνο», τον Μπλέρ «γαϊδούρι», την Κοντολίζα Ράις «τσίκα» (μικρούλα), να κάνει κινήσεις καράτε στον Πούτιν, να χορέψει σάλσα και να τραγουδήσει μαζί με τον Φιντέλ Κάστρο και τον Μαραντόνα...δεν δίστασε να βάλει χέρι στις περιουσίες των μεγαλοκτηματιών παίρνοντας κομμάτια γης από τις τεράστιες εκτάσεις τους που μοίρασε σε φτωχούς ακτήμονες αγρότες...τόσο στην Βενεζουέλα όσο και στο εξωτερικό, τον Τσάβες, ή τον λατρεύουν σα Θεό ή τον μισούν θανάσιμα...ή τον θεωρούν επαναστάτη, έναν νέο Μπολίβαρ, ή έναν στυγνό δικτάτορα, στα όρια της τρέλας...''Ναι, είναι τρελός, αλλά με την παραδοσιακή, όχι με την ψυχιατρική έννοια, έχει δηλαδή τα χαρακτηριστικά του ηγέτη..,'', λέει ο Εδμούνδο Τσιρίνος, ο ψυχίατρος του Προέδρου...''είναι προσωπικότητα πολύ ισχυρή που έχει ασυνήθιστη μνήμη και μια δυνατότητα επικοινωνίας ξεχωριστή, ειδικά με τους φτωχούς απλούς ανθρώπους''...ο κ. Πρόεδρος, ήταν ο μοναδικός πρόεδρος στον κόσμο που είχε δική του τηλεοπτική εκπομπή...λεγόταν ''Αλό Πρεσιντέντε'' (Γεια σου Πρόεδρε) ...ήταν μια κανονική παραγωγή με 80 άτομα προσωπικό που, μαζί με τον πρόεδρο, ταξίδευαν σε όλη την Βενεζουέλα για να βγάλουν την εκπομπή ζωντανά από οπουδήποτε...πολύ καλός παρουσιαστής, ''πάσαρε'' τα βίντεο ακολουθώντας τις οδηγίες του σκηνοθέτη, «μπάλωνε» με άνεση τα τεχνικά προβλήματα, μιλούσε για το πολιτικό του πρόγραμμα κάνοντας το κοινό του να ξεσπά σε χειροκροτήματα και έβγαζε γραμμές πολιτών στον αέρα:
- Γεια σου πρόεδρε! Θέλω να βάλεις τα παιδιά μου στην στρατιωτική ακαδημία!
- Να τους πεις να δώσουν εξετάσεις. Θα σου δώσω το τηλέφωνο του διευθυντή της Σχολής.
...ο πρώην στρατιωτικός που το 1992 επιχείρησε να καταλάβει την εξουσία μ' ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, είχε αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες με μοναδικά ποσοστά αποδοχής...γεννήθηκε σε μία μικρή επαρχιακή πόλη, την Σαμπανέτα στους πρόποδες των Άνδεων...''ζούσαμε σε μια παράγκα από φοινικόκλαδα'' λέει ο πατέρας του Τσάβες...''ποτέ δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε πως το παιδί μας, μια μέρα, θα γινόταν πρόεδρος της χώρας''...ο αδελφός του Τσάβες, ο Ανίβαλ περιγράφει πως πουλούσε στον δρόμο καραμελωμένα γλυκά για να φέρει χρήματα στο σπίτι...''διάβαζε πολύ, τον συνέπαιρναν οι ιστορίες για τον απελευθερωτή Μπολίβαρ, θεωρούσε τον Χριστό επαναστάτη...όνειρό του ήταν να γίνει παίχτης του μπέιζμπολ''...ο Εξάντας περιπλανήθηκε στις γειτονιές του Καράκας και κατέγραψε τη ζωή των πάμφτωχων κατοίκων των παραγκουπόλεων που, πρώτη φορά στη ζωή τους, βλέπουν το κράτος να ασχολείται μαζί τους...έχουν φαγητό με λαϊκά συσσίτια...μεταστεγάζονται σε νεόχτιστα αξιοπρεπή σπίτια που κατασκευάζει το κράτος...έχουνε ιδρυθεί μέσα στις κοινότητες λαϊκά ιατρεία και σχολεία, όπου για πρώτη φορά οι φτωχοί έχουν άμεση και δωρεάν πρόσβαση...οι επικριτές του όμως λένε πως δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την φτώχεια, την ανεργία και την εγκληματικότητα...ονόμασε τη χώρα του ''Μπολιβαριανή Δημοκρατία'' και άλλαξε το εθνικό της σύμβολο: Ενώ στον θυρεό, μέχρι πρότινος, εμφανίζονταν ένα λευκό άλογο που κινούνταν ήρεμα προς τα δεξιά, τώρα το άλογο καλπάζει προς τα αριστερά! Ο ίδιος ο Τσάβες, έλεγε πως η επανάσταση στην Βενεζουέλα δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, όμως βρίσκεται στο σωστό δρόμο...δήλωνε πως έχει τρεις εχθρούς: τον Ιμπεριαλισμό, τη Γραφειοκρατία και τη Διαφθορά...
